معنی دوستت دارم یعنی چه ...؟؟!

( د ) داشتن تو حتی لحظه ای به تمام عمر بی سی ام می ارزد همچون دیوانه ای            در قفس که لحظه ای داشتن را در تمام رویاهایش باور می کند

( و ) وابسته تپش های قلب عاشقت هستم که ب روح ساکن من حیات می بخشد

( س ) سر سپرده برق نگاه توام لحظه ای که مرا در آغوش گرمت مهمان کنی

           ( ت ) تک ستاره شبهای بی فانوسم شدی روزی که از خدا ،

                 ( ت )تکّه ای نور طلب کردم           

                                      {دوستت} دارم

رهایم نکن

مثل شمع می سوزم و تو تنها نگاه میکنی...

مثل پرنده در قفس اسیرم و تو تنها در آسمان پرواز میکنی....

مثل غروب در حسرت تماشای طلوع هستم اما تا میخواهم تو را ببینم غروب میکنی...

مثل شمع برایت می سوزم ، مثل پرنده در قلبت اسیر می مانم و آنقدر در حسرتت

مینشینم تا تو را ببینم...

مثل کویر به یک قطره باران نیز قانعم ، مثل ساحل برای در آغوش گرفتن موجهای دریا

بی قرارم و مثل خزان چشم به راه آمدن بهارم....

بیا تو همان قطره بارانم باش ، قطره ای پر از محبت و عشق !

بیا و همان موج دریا باش ، من ساحلم ، بیا و در آغوشم باش...

مثل خزان سرد و بی روحم ، شکوفه ای نیست در خاک وجودم ، تو بیا و فصل سرد

وجودم را بهاری کن....

مثل شمع می سوزم و تو تنها نگاه میکنی ، می سوزم تا تمام شوم ....

منم این خسته دل درمانده

اي عشق واقعي چگونه ستايشت كنم.

درحالي كه قلبت از محبت بي نياز است.

چگونه ببوسمت وقتي كه عشق در وجودم جاري مي شود.

 بگذار نامت را تكرار كنم.

نامت زيباست ؛دلنشين است چه داشته اي.

كه اينگونه مراطلسم كرده اي.

 من اينگونه نبودم تو عشق را با من آشنا كردي.

 تو هواي دلم را با طراوت كردي.

 زمانيكه با تو هستم به اسمان به بيكران پرواز مي كنم.

پس بدان دوستت دارم...................................! گر چه پايان راه را نمي دانم

هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد

و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود

چه اشتباهی کردم که اسمتو آوردم

خوبیش اینه لااقل واست قسم نخوردم

راستی چه عالمی بود اگه بدها نبودن

دیشب تا صبح نشستم زیر نگاه مهتاب

تو خیلی خوبی اما فقط تو عالم خواب

حرفای عاشقونه همش مال قدیمه

مثه همون حرفا که ما به هم زدیمه

هر وعده ای که دادی به هر کسی عمل کن

غصه هاشو یه جوری با مهربونی حل کن

نذار که عشقت واسش مشکل و دردسر شه

نذار که از دست تو راهی سفر مرگ شه

چه وقتهایی تلف شد با تو سر قرارا

تکلیفا روشن میشه همیشه تو بهارا

گناه تو همین بود نداشتن صداقت

اما گناه من بود نکردن خیانت

سفیدی نگاهت نابه شبیه برفه

آب میشه زود و فقط به قیمت یه حرفه

دیگه خدا نگهدار لحظه های قیمتی

منو ببخش عزیزم هر کی داره قسمتی

دنیا رو هم اگه بدی دلم ازت صاف نمیشه

دلی که بشکنه و کدر شه شفاف نمی شه

نه دیگه دوست دارم محاله باورم بشه

دوست دارم محال تو دلم جا بشه

حیف اون بتی که از تو برای خودم ساخته بودم

من مقصر نبودم چون تو رو نشناخته بودم

اصل مطلب اینه برو پی کار خودت

دیگه نمی خوامت

خودم نمیگم ولی دلم میگه

لعنت به تو و روز تولدت

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم

حیف اون روزها که کلی ناز چشاتو کشیدم

حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم

حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم

حیف رویام که برای تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شبهایی که نشستم با خیالت زیر مهتاب

حیف وقتی که تلف شد واسه دیدنت توی خواب

حیف با وفای من

حیف عشق و اعتمادم

حیف اون هدیه که عاشقونه به تو دادم

حیف فرصت های نقره ام

حیف عمرم و دقیقه ام

حیف هر چی به تو گفتم

راس راسی حیف سلیقه ام

حیف اشکهایی که ریختم واسه تو دم سپیده

حیف احساس طلاییم

حیف این عشق و عقیده

حیف شادیم تو روزی که میگن تولدت بود

حیف عاشقیم که همش کار خودت بود

حیف اون همه کارها که به خاطر تو نکردم

حیف نازی که کشیدم چون که طاقت نیاوردم

حیف اون کسی که یه عالم عاشقم بود توی رویا

حیف که تو رسیدی و اونو دادمش به دریا

حیف چیزی که ندارم

حیف ذوقی که نکردی

حیف گرمای دستم که سپردمش به سردی

حیف قلبم که یه روزی دادمش به تو امانت

حیف اعتماد اون روز حیف واژه ی خیانت

حیف اون شبی که گفتم پیش تو کمه ستاره

حیف اون حرفا که گفتی گفتم اشکالی نداره

حیف چشمهایی که گفتم به تو با لب خندون

حیف آرزوی دیدار با تو بودن زیر بارون

حیف هر چی که سپردم

حیف هرچی که نبودی

حیف تکلیفم که روشن نشد تا تو بودی

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیونه بودیم

واسه تو یه عمر اسیر تو کنج خوته بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هر کی که دوسش داری

با اونی که جای من سر روی شونش می ذاری

ما که رفتیم ولی این رسم وفا داری نبود

قصه ی چشمای تو واسم تکراری نبود

ما که رفتیم تو میمونی و عشق جدید

خدا نکنه بشنوم جدا شدید

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

دل ما لایق اینکه بذاریش زمین نبود

ما که رفتیم ولیکن قدر تو دونسته بودیم

بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دست بده با دیگری

به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش

آرزوم اینه فقط تلف نشه دقایقش

ما که رفتیم تو برو دنبال طالعت

ببین سال دیگه کی میاد تولدت

ما که رفتیم تو برو با اونی که از راه اومده

اونی که با اومدنش خنجر به قلب من زده

ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی

لااقل میومدی پیشم واسه خدا حافظی

شاید اشتباه اما...

عاشقا دروغ میگن

آدمای مهربون و با وفا دروغ میگن

اونا که میگن تا همیشه دیونتن بی پرده میگم دروغ میگن

اونا که میان به این بهونه ها

که اومدن از شهر قشنگ قصه ها دروغ میگن

اونا که با قسم و آیه می خوان بهت بگن

تاقیامت نمی شن ازت جدا دروغ می گن

اونا که قربونت برم تکیه کلامشون شده

       به تموم آسمونها به خدا دروغ میگن

اشکامو میشمارم و جمع میکنم.

تاکه شاید یه روز توی شهر غربت قدم گذاشتم.

همه بدونند که من دل شکسته ام.

تاکه شاید دیگه دلم و نشکنند.

اشکامو جمع میکنم.

تاکه شاید یه روز بیایی ببینی.

اشکامو   دلمو.

که شاید واسه همیشه بر گردی.

که همش واسه تو ریخته تو نامهربون.

اشکامو میشمارم.

که یه روزی اگر کسی رو دیدم که دلش شکسته.

اشکاشو جمع کرده ازش بپرسم چقدر اشک ریخته.

که شاید از من بیشتر باشه.

و اینه بدونم که غم من کوچکتر از غمه اونه.

و واسه دل زخمی ام کمی مرحم بشه.

اما می دونم کسی مثل من دلش نشکسته.

آخه شما نمی دونید.

دل من از همه چیز  همه کس  همه  عالم شکسته

سلام دوستای گلم با آرزوی موفقیت برای همه شما علت آپ نکردن خودم

اینکه من رفتم سربازی برا همین نمیتونم تند تند آپ کنم یا بهتون سر بزنم

از همتون معذرت می خوام در اولین فرصت بهتون سر می زنم

بمیرد آنکه سربازی بنا کرد

مرا از تو، تو را از من جدا کرد

چرا مادر مرا ۲۰ ساله کردی

مرا به این زندان آواره کردی

زندگي پژمردن يک برگ نيست بوسه اي در کوچه هاي مرگ نيست زندگي يعني ترحم داشتن با شقايقها تفاهم داشتن

 محکومي است که محاکمه نمي شود....ديوانه ايست که معالجه نمي شود....بيگانه ايست که شناخته نمي شود....سکوتي است که شکسته نمي شود....وفريادي ايست که ارام نمي شود

خواب ناز بودم شبی

تورا دیدم وآرزوهای خود را یافتم. چون نور و روشنایی به زندگانی من تابیدن گرفتی و من از

اینکه دلخواه خود را یافته ام روبه تو آوردم

حیف دیر شده بود دانستم دل تو پایبنده مهر دیگری گشته اندوهناک خواستم دل از تو بر کنم

اما افسوس چون دل از دست برفت باز گشتنش میسر نیست دل داده ای هستم افسرده.حیف

از دلی که یک عمر عزیزش داشته وسعی در نگهداریش کرده بودم بپای کسی افتاده که با

خاک در چشمش یکسان است و با بی اعتنایی لگد کوبش می کند و از رویش می گذرد و

من نالان و اشک ریزان ، ناامید و غمگین چشم به راه دلم و با خود می نالم :

       که عشقت زدل رفتنی نیست

    به ذات خداوند یکتا قسم

جام شرابه عشق نوشه جانت عزیزم

نظر یادت نره گلم

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ

گریه کردم و نوشتم نازنیننم یا تو یا مرگ

به تو گفتم باورم کن می مونه این همه رویا

...تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار

ديگه هيچ نشونه اي         ***      از اونهمه عاشقي نيس

    جا گذاشتيم همه رو      ***       تو کاغذاي چکنويس

  همه ي خاطره ها         ***      مونده توي دفتر باد

       با سکوت من و تو       ***     چي به سر قصه مي ياد

واسه مرگ گلامون        ***      به باغبون پيله نکن

       خودمون مقصريم          ***         به اين و اون پيله نکن

     با يه خورشيد ديگه         ***       مي شه جوونه زد ولي

 من هنوز تورو مي خوام     ***        تويي که عشق اولي

     چرا گريه مي کني         ***    گريه که درمون نمي شه

    اينطوري تو شبامون        ***       ستاره مهمون نمي شه

 بايد اين فاصله رو       ***     عاشقونه خط بزنيم

  ديکته هاي غلطو       ***     دونه دونه خط بزنيم

یاد تو همیشه اینجاست غم تو نمی ره از یاد

نمی شه ترانه ای خوند که به یاد تو نیفتاد

دست من به آرزوها اگه با تو نرسیده

عوضش چشمای خیسم صد دفعه خوابتو دیده

اگه هدیه ای ندادی که بمونه یادگاری

عوضش خاطره هامو با خودت همیشه داری

اگه پاییزی کوچه اگه برگا دیگه زردند

اما با بهار دوباره رنگ تازه می گیرند

رنگ آسمون چشمات واسه من همیشه آبی

اگه حتی دیگه هرگز به نگاهم من نتابی

بین دستای من و تو اگه فاصله زیاده

دنبالت بازم می گردم حتی با پای پیاده 

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من
گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک
گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب تهی از مهتاب
شب تهی از اختر
ابر خکستری بی باران پوشانده
آسمان را یکسر
ابر خکستری بی باران دلگیر است
و سکوت تو پس پرده ی خکستری سرد کدورت افسوس سخت دلگیرتر است
شوق بازآمدن سوی توام هست
اما
تلخی سرد کدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته
ابر خکستری بی باران
راه بر مرغ نگاهم بسته
وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در اینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پک سحری ؟
نه
از آن پاکتری
تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو
سبزی چشم تو
دریای خیال
پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و
مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت
همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و دراین راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست
در خود آن گمشده را دریابم
ر سحرگاه سر از بالش خواب بردار
کاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون کن
باز کن پنجره را
تو اگر بازکنی پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را
بگذاز از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
که در آن شکوت پیراستگی
چه صفایی دارد
آری از سادگیش
چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسکهای
کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن
صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس
صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس
کودک خواهر من
در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من
امپراتوری پر وسعت خودذ را هر روز
شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند
نام تو را می خواند
گل قاصد ایا
با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات
آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز
بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز
باز کن پنجره را
صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
”زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “
قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد
قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوکواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود
روزها شوری داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی
می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را
از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم
دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سرسبز
سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت
برگ بر گردون سود
این گیاه سرسبز
این بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی
که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها
که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی ، چه امید ؟
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
دل من می سوزد
که قناریها را پر بستند
و کبوترها را
آه کبوترها را
و چه امید عظیمی به عبث انجامید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا
با وجود تو شکوهی دیگر
رونقی دیگر هست
می توانی تو به من
زندگانی بخشی
یا بگیری از من
آنچه را می بخشی
من به بی سامانی
باد را می مانم
من به سرگردانی
ابر را می مانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
سنگ طفلی ، اما
خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت
قصه ی بی سر و سامانی من
باد با برگ درختان می گفت
باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ
بی تو در می ابم
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی ؟
نه ، دریغا ، هرگز
باورنم نیست که خواننده ی شعرم باشی
کاشکی شعر مرا می خواندی
بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه
بی تو سرگردانتر ، از پژوکم
در کوه
گرد بادم در دشت
برگ پاییزم ، در پنجه ی باد
بی تو سرگردانتر
از نسیم سحرم
از نسیم سحر سرگردان
بی سرو سامان
بی تو - اشکم
دردم
آهم
آشیان برده ز یاد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بی تو خکستر سردم ، خاموش
نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادی
نه خروش
بی تو دیو وحشت
هر زمان می دردم
بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد
و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
کاستن
کاهیدن
کاهش جانم
کم
کم
چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب !*عاقبت مرد ؟
افسوس
ککش می دیدم
من به خود می گویم:
” چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خکستر کرد ؟ “
باد کولی ، ای باد
تو چه بیرحمانه
شاخ پر برگ درختان را عریان کردی
و جهان را به سموم نفست ویران کردی
باد کولی تو چرا زوزه کشان
همچنان اسبی بگسسته عنان
سم فرو کوبان بر خک گذشتی همه جا ؟
آن غباری که برانگیزاندی
سخت افزون می کرد
تیرگی را در دشت
و شفق ، این شفق شنگرفی
بوی خون داشت ، افق خونین بود
کولی باد پریشاندل آشفته صفت
تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب
تو به من می گفتی :
” صبح پاییز تو ، نامیومن بود ! “
من سفر می کردم
و در آن تنگ غروب
یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صادق صبح
دل من پر خون بود
در من اینک کوهی
سر برافراشته از ایمان است
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت
باز برمی گردم
و صدا می زنم :
” ای
باز کن پنجره را
باز کن پنجره را
در بگشا
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد
باز کنپنجره را
که پرستو می شوید در چشمه ی نور
که قناری می خواند
می خواند آواز سرور
که : بهاران آمد
که شکفته گل سرخ به گلستان آمد “
سبز برگان درختان همه دنیا را
نشمردیم هنوز
من صدا می زنم :
” باز کن پنجره ، باز آمده ام
من پس از رفتنها ، رفتنها ؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو ، کنون به نیاز آمده ام “داستانها دارم
از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو
از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو
بی تو می رفتم ، می رفتن ، تنها ، تنها
وصبوری مرا
کوه تحسین می کرد
من اگر سوی تو برمی گردم
دست من خالی نیست
کاروانهای محبت با خویش
ارمغان آوردم
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت
باز برخواهم گشت
تو به من می خندی
من صدا می زنم :
” ای با باز کن پنجره را “
پنجره را می بندی
با من کنون چه نشتنها ، خاموشیها
با تو کنون چه فراموشیهاست
چه کسی می خواهد
من و تو ما نشویم
خانه اش ویران باد
من اگر ما نشویم ، تنهایم
تو اگر ما نشوی
خویشتنی
از کجا که من و تو
شور یکپارچگی را در شرق
باز برپا نکنیم
از کجا که من و تو
مشت رسوایان را وا نکنیم
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند
من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
چه کسی برخیزد ؟
چه کسی با دشمن بستیزد ؟
چه کسی
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آویزد
دشتها نام تو را می گویند
کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه ؟
حرف را باید زد
درد را باید گفت
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور ؟
و جدایی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی
یا غرق غرور ؟
سینه ام اینه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از این اینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم ، آه
با تو کنون چه فراموشیها
با من کنون چه نشستها ، خاموشیهاست
تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فرانموشی من
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند